Blonde solliciteert zich suf…

0 Shares
0
0
0

Blonde werkt als freelancer, maar mist de dynamiek van grote organisaties. En dus solliciteert ze zich suf op opdrachten… Met alle bijbehorende perikelen van dien. Overal wordt ze wél uitgenodigd op gesprek, maar dat die gesprekken niet meer zoals vroeger zijn… dat ervaart ze nu als geen ander. Van interviewers die eigenlijk niet weten waar ze naar op zoek zijn en haar om tips vragen voor het schrijven van een nieuwe vacaturetekst, tot aangenomen worden maar dan toch weer niet – en voorkeurskandidaten die haar al afgetroefd hebben nog vóórdat ze het sollicitatiegesprek heeft gevoerd (maar dat ‘natuurlijk’ achteraf pas te horen krijgt).

De arbeidsmarkt lijkt wel gek geworden. Wat is er aan de hand?

Interviewers die driftig mee zitten te pennen

“Oh, jij hebt NLP he?! Hoe zou je dit aanpakken dan?”. Als goedwillende sollicitant begint Blonde vervolgens te praten en uit te leggen, terwijl de interviewer driftig mee zit te pennen. Er wordt geknikt en gelachen. Iedereen lijkt een goed gevoel bij het gesprek te hebben.

Drie dagen later krijgt Blonde een afwijzing via de mail. Het was een leuk gesprek en Blonde is een geschikte kandidaat, maar ze had de ‘pech’ dat er iemand anders gesolliciteerd had met nét wat meer ervaring.

Een afwijzing via de mail na een gesprek. Come on. Jullie hadden op z’n minst even kunnen bellen.

Aangenomen. Oh nee… toch niet!

Een functie die aansluit op Blonde’s kennis én een contactpersoon binnenin de organisatie. Dat is helemaal kassa! Via de vacaturetekst reageert Blonde op de functie en ze wordt uitgenodigd voor een gesprek. Na een paar dagen komt het verlossende woord: je bent aangenomen. Twee uur na die woorden krijgt ze nog een belletje: “Eh, ja, sorry – we zijn aan het reorganiseren en we weten helemaal niet of we wel budget hebben voor deze functie. We moeten het dus even on hold zetten.”

Daarna heeft Blonde nooit meer wat gehoord. Ook niet nadat ze nog twee keer zélf geïnformeerd heeft met de vraag of de functie nog in het vat zit voor de toekomst.

Nieuwe vacaturetekst

De functie stond open voor externe communicatie. Blonde werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek, stelde wat vragen… en toen bleek ineens dat ze helemaal geen externe communicatieadviseur nodig hadden. Wat ze nodig hadden was een interne communicatieadviseur. “Heb je nog tips voor een nieuwe vacaturetekst?”, vroegen ze tijdens het sollicitatiegesprek.

Blonde kookte daarna een halfuur lang van woede.

Ongeïnteresseerd kijkende interviewers

Drie man (of eigenlijk twee man en een vrouw) sterk verschijnen op Blonde haar beeldscherm via MS Teams. Helemaal enthousiast zit Blonde er klaar voor – ze heeft zich de hele ochtend op elke mogelijke vraag voorbereid, want dít is DE baan die ze wilt hebben. “Goedemiddag”, zegt ze enthousiast. Na een eerste reactie is vervolgens het eerste wat ze hoort:

“Ja, eh, begin JIJ DEZE KEER even [naam]”.

Om aan het einde van het sollicitatiegesprek te vernemen dat er maar liefst acht(!) kandidaten geïnterviewd worden voor de functie. Blijkbaar was Blonde de achtste, want de interviewers kijken het hele gesprek ongeïnteresseerd naar het scherm ONDANKS het enthousiasme van Blonde. Of lag het aan de warmte?

Terwijl Blonde vertelt over haarzelf en haar ervaring wordt er he-le-maal niet doorgevraagd; dus stelt ze zelf maar vragen – die ze ook al voorbereid had. Toch is het hele gesprek gevoelsmatig één grote domper. Achteraf belt ze de recruiter die haar heeft geholpen in de voorbereiding naar het gesprek toe. “Nou, ik weet niet wat ik ervan moet verwachten, maar ik heb zelf in ieder geval alles kunnen zeggen wat ik wilde zeggen”, stelt Blonde. “Ik kan mezelf niets verwijten als ik het NIET word.”

Afgetroefd voor een voorkeurskandidaat

“Ze hebben een heel leuk gesprek met je gehad en je bent heel open”, zegt de recruiter aan de telefoon tegen Blonde, “maar ze hadden een voorkeurskandidaat waarvan wij ook niet op de hoogte waren. Je weet hoe dat gaat hè.”

Dus, nadat Blonde een sollicitatiebrief geschreven had; haar cv nog eens aangepast had om hem 1-op-1 in het format van het detacheringsbureau te kunnen gieten; nadat ze het sollicitatiegesprek had voorbereid en uitbundig had gevoerd; en vervolgens anderhalve week had gewacht op een reactie, kreeg ze dit telefoontje.

Had dat dan gewoon gelijk aan het begin gezegd.

“Laat ze maar wachten”

“Laat ze maar wachten” is wat de meeste organisaties – volgens Blonde – denken als het om een respons op je sollicitatie gaat. Op veel sollicitaties krijgt ze nooit meer wat terug, terwijl ze sommige bedrijven zelfs nog nabelt. En bedrijven die ze écht leuk vindt, belt ze zelfs ook nog vooraf.

Wat is dat dan toch, dat het haar tóch niet lukt? Doet ze teveel moeite of juist te weinig? Is ze teveel zichzelf of juist te weinig? En…

  • Is het pech wat Blonde heeft?
  • Is het een gebrek aan charme?
  • Of is dit een boodschap van het universum dat ‘werken in een organisatie’ gewoon niet voor Blonde weggelegd is?

Een gebrek aan kwaliteiten kan het in ieder geval niet zijn. Ze heeft meer werkervaring en certificaten dan de meeste van haar leeftijdsgenoten. En toch lijkt het maar niet te willen vlotten met Blonde op de arbeidsmarkt…

Maar ze geeft de hoop niet op. Ergens zal er wel een baan voor haar tussen zitten.

Hoe gaat het jou af met solliciteren? Word jij nog blij van de huidige arbeidsmarkt?

0 Shares
Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

You May Also Like